เรียนรู้ 3D ทีละขั้น

วัตถุสามมิติมีความกว้าง ความลึก และความสูง เราใช้แกน X, Y และ Z ช่วยบอกตำแหน่งและขนาดในแบบจำลอง

ของรอบตัวหลายชิ้นเริ่มจากรูปทรงง่าย ๆ เช่น กล่อง ทรงกระบอก หรือวงแหวน การเปลี่ยนขนาดทำให้รูปทรงเดียวกันใช้ทำสิ่งต่างกันได้

เครื่องพิมพ์ 3D สร้างชิ้นงานจากชั้นบาง ๆ ต่อกัน คล้ายการวางแผ่นกระดาษซ้อนจนกลายเป็นความหนา แต่แต่ละระบบใช้วิธีทำให้วัสดุเป็นชิ้นงานต่างกัน

ก่อนพิมพ์ให้ตรวจขนาดจริงและหน่วยวัดเสมอ ส่วนการใช้เครื่องพิมพ์ การจับชิ้นงานร้อน และการจัดการเรซิน ให้ครูหรือผู้ควบคุมดูแลตามคู่มือเครื่องและวัสดุ

FDM หลอมเส้นพลาสติกแล้ววางเป็นชั้น SLA ทำให้เรซินไวแสงแข็งตัวด้วยแสง ส่วน SLS ใช้เลเซอร์ประสานผงวัสดุ แต่ละวิธีต้องเตรียมงานและเก็บงานต่างกัน

STL บอกพื้นผิวของรูปทรงด้วยสามเหลี่ยม โปรแกรม Slicer จะนำโมเดลไปแบ่งชั้นและเตรียมข้อมูลการพิมพ์ให้เหมาะกับเครื่อง วัสดุ และแนววาง

สำหรับความสูงชิ้นงานเท่าเดิม การลดความสูงชั้นพิมพ์ทำให้ต้องใช้จำนวนชั้นมากขึ้น ส่วนการขยายทุกแกนสองเท่าจะทำให้ปริมาตรรูปทรงตันเพิ่มเป็นแปดเท่า

งาน FDM ที่มีส่วนยื่นอาจต้องใช้ซัพพอร์ต การหมุนแนววางหรือแบ่งชิ้นงานอาจลดส่วนที่ไม่มีชั้นด้านล่างรองรับได้ ต้องตรวจผลใน Slicer ทุกครั้ง

เริ่มจากแรงที่รับ อุณหภูมิ สภาพแวดล้อม ผิว และการประกอบ แล้วเลือกวัสดุกับกระบวนการจากข้อมูลผู้ผลิต ชื่อวัสดุอย่างเดียวไม่ยืนยันว่าชิ้นงานเหมาะกับงานนั้น

ขนาดรูและเดือยในแบบไม่ได้รับประกันว่าจะสวมได้พอดี ผลจริงขึ้นกับเครื่อง วัสดุ แนววาง และการตั้งค่า จึงควรออกแบบชิ้นทดสอบระยะเผื่อก่อนผลิตชุดจริง

โมเดลสำหรับพิมพ์ควรมีผิวปิดและไม่มีผิวตัดกันผิดปกติ หนึ่งในเงื่อนไขของผิวปิดแบบ manifold คือแต่ละขอบมีสามเหลี่ยมเชื่อมสองด้าน ไฟล์ STL ไม่บันทึกหน่วยวัด จึงต้องตรวจขนาดหลังนำเข้า Slicer

ชิ้นงาน FDM อาจมีสมบัติต่างกันตามทิศทางชั้น วางแผนแนวพิมพ์ให้สัมพันธ์กับการใช้งาน และจดตัวแปรกับผลทดสอบก่อนปรับรุ่นถัดไป